Lagom
Matagal-tagal na rin akong namumuhay ng Muslim. Marahil iisipin ng ibang iilang linggo pa lang akong nagdarasal ng Al-Fatiha, umiiwas sa karneng baboy, at umiiwas sa mumunting mga palda at low-cut na pantaas ng mga nagpapapansing mga mutya kung saan man. Sasabihin ng iba na maikli lang ang tatlumpung araw. Mani-mani lang ang isang buwan.
Sa lagay ko ngayon, hindi totoong maikli ang tinakdang buwan ng pamumuhay ko bilang Muslim. Hindi kasi umiikot ang mundo sa akin. Hindi magiging Muslim ang paligid palibhasa naging Muslim ako. Katoliko pa rin ang karamihan sa mga nakasasalamuha ko. Katolikong paaralan ang pinapasukan ko. Walang nagbago kundi ako. Hindi mawawala ang karneng baboy sa hapag-kainan. Hindi ipagbabawal ang mga misa. Magpo-porno pa rin ang nais mag-porno. Mahirap maging Muslim kasi hindi siya isang malawakang kilos na titibag ng kung anumang nakasaad na sa kulturang Pinoy (o kahit mga Atenista lang). Kami ang makikibagay. Hindi sila.
Isang mulat na pagiwas sa pagsala ang pinaiiral namin. Bago kasi ang karamihan ng mga pagbabawal sa amin. Hindi kami sanay umiwas sa karneng baboy, lumayo sa alak, magdasal ng limang beses sa isang araw, at kumalag sa tukso ng kababaihan. Nagbago ang bawat araw namin.
Dahil sa malaking pagbabagong hindi namin lubos ninais (dahil hindi namin inasahan ang hirap ng pagsunod sa mga batas ng Muslim), hindi malayong isipin na patuloy ang pagdagsa ng tuksong naghihinaing sa katauhan naming tigilan na ang kalokohang pagpapahirap sa buhay namin. Nagmumukha tuloy kaming mga engot na masokistang naghihirap para sa isang bagay na hindi niya pinaniniwalaan.
Pero hindi kami tumitigil sa pagsunod.
Patuloy ang pag-iwas sa tukso. Patuloy ang papuri limang beses kada araw.
Bakit? Bakit nang maging Muslim kami e tila mas tumino pa kami kaysa noong Katoliko kami? ‘Pag Katoliko ka, bawal din namang magnasa ng lubos, bawal umangkin ng lubos, bawal sirain ang katawang binigay ng Ama, at kailangan pa rin namang sumamba. Mas malakas ba ang hatak ni Allah kay Jehovah?
Sa aking pananaw, ito dahilan kung bakit kami mas mabuting mga nilalang kay Allah ang pinaka-ugat at rurok ng kung bakit kami naging Muslim:
Hindi namin lubos nasasaklaw ang pananampalatayang Islam. Hindi namin ito naiintindihan.
(daragdagan pa rito)
Oo, alam namin kung ano ang dapat gawin at kung ano ang hindi dapat gawin. Pero hindi namin alam ang hangganan ng pagsunod at pagsuway. Hindi kasi namin alam kung bakit kami susunod. Ang gamay lamang ng aming dunong ngayon ay ang Paano, hindi ang Bakit.
Sa pagtatapos ng aking buhay-Muslim, tanging ang bakit ang patuloy kong mamatahan. Makamit ko lang ito, umabot man ng isang milyon ang aking mga sala, maging isang patapong Muslim man ako, masasabi ko nang kahit papaano, kahit isang beses lang, natanto ko ang katotohanan ng pagiging isang Muslim.
-Qasim
